De Tom Collins cocktail is een frisse, licht bruisende longdrink op basis van gin, vers citroensap, suikersiroop en bruiswater. Hij is eenvoudig te maken, verfrissend van smaak en een van de meest klassieke cocktails die er bestaat. Of je nu een beginnende cocktailmaker bent of gewoon een goede zomerse drink zoekt: de Tom Collins is altijd een veilige keuze.
Wat zit er in een Tom Collins?
De basisingrediënten van een Tom Collins zijn eenvoudig en goed verkrijgbaar. Per glas gebruik je:
- 50 ml gin
- 25 ml vers citroensap
- 15 ml suikersiroop
- 100 ml bruiswater
- IJsblokjes
- Schijfje citroen ter garnering
- Maraschino-kers ter garnering
Het woord “vers” bij het citroensap is belangrijk. Flessensap uit de supermarkt geeft een vlakkere, minder levendige smaak. Paar minuten extra knijpen maakt echt een verschil. De suikersiroop is gemakkelijk zelf te maken door gelijke delen suiker en water op te lossen in een pannetje op laag vuur.
De keuze van de gin bepaalt mee hoe de cocktail uitpakt. Een droge London dry gin geeft een klassieke, licht botanische smaak. Kies je voor een fruitigere of floraler gin, dan krijg je een zachtere, soms bloemige versie van de Tom Collins.
Zo maak je een Tom Collins stap voor stap
De bereiding is eenvoudig en gaat snel. Je hebt geen shaker nodig, wat de Tom Collins extra toegankelijk maakt voor thuis.
- Vul een longdrinkglas (ook wel Collins-glas genoemd) royaal met ijsblokjes.
- Voeg de gin, het citroensap en de suikersiroop toe.
- Roer kort door zodat de ingrediënten mengen.
- Schenk het bruiswater erover en roer voorzichtig één keer, zodat de bubbels behouden blijven.
- Garneer met een schijfje citroen en een maraschino-kers.
Het glas heeft een reden een eigen naam gekregen: het hoge, smalle Collins-glas past precies bij deze drank. Het houdt het ijs langer koud en bewaart de bubbels beter dan een breed glas.
Waar komt de Tom Collins vandaan?
De oorsprong van de Tom Collins gaat terug naar de negentiende eeuw. De cocktail wordt voor het eerst beschreven in het invloedrijke bartendersboek van Jerry Thomas uit 1876, The Bar-Tender’s Guide. Het recept uit die tijd was nagenoeg hetzelfde als wat we nu nog maken: gin, citroensap, suiker en bruiswater.
Er gaan verhalen over een grap die in de jaren 1870 in New York populair was: mensen zeiden tegen kennissen dat een zekere “Tom Collins” hen beledigend had besproken, waarna de ontvanger op zoek ging naar die persoon. Die persoon bestond niet, maar de naam bleef hangen en werd aan de cocktail gegeven. Of dit verhaal klopt, is nooit bewezen, maar het hoort inmiddels bij de folklore rondom deze drank.
De Tom Collins behoort tot de bredere familie van Collins-cocktails. Vervang je de gin door bourbon, dan heb je een John Collins. Met wodka heet het een Vodka Collins. De gin-variant is de bekendste en wordt meestal bedoeld als iemand zegt “een Collins, graag”.
Veelgemaakte fouten bij de Tom Collins cocktail
Een valkuil is te weinig ijs gebruiken. Weinig ijs smelt sneller en verdunt de cocktail sneller. Vul het glas daarom goed tot de rand. Een tweede veelgemaakte fout is te hard roeren nadat je het bruiswater toevoegt. Dan verlies je de prik, terwijl dat juist een groot deel van de charme van deze cocktail is.
Sommige mensen vervangen het bruiswater door tonic. Dat geeft een bitterder resultaat en is technisch een andere cocktail. Wil je die bitterheid, prima, maar weet dat je dan van het klassieke recept afwijkt. Het origineel vraagt om neutraal bruiswater.
Tot slot: de verhouding tussen zuur en zoet is persoonlijk. Het standaardrecept (25 ml citroensap op 15 ml suikersiroop) geeft een drank die iets meer naar de zure kant leeft. Vind je dat te scherp, voeg dan 5 ml extra suikersiroop toe. Vind je het te zoet, gebruik dan iets meer citroensap. Een kleine aanpassing maakt de cocktail meteen van jou.
De Tom Collins is een cocktail die weinig techniek vraagt maar veel beloning geeft. Met een goed glas, vers citroensap en een gin die je lekker vindt, heb je in minder dan vijf minuten een van de meest klassieke longdrinks op tafel staan.
